Een vriendschap word vernieuwd...
Als ik zaterdag na de ontmoeting in mijn bed kruip wil de slaap maar niet komen, ik voel me intens gelukkig en dankbaar en zit vol adrenaline. Om 4 uur kijk ik voor de laatste keer op de klok en om negen uur staar ik alweer met open ogen naar het plafond.Ik besluit op te staan als ik vanavond wat vroeger naar bed ga heb ik toch een mooie nachtrust voor ik morgen weer aan de slag ga.
Mijn dagelijkse ritueel van ontbijt en Engelse les word onderbroken als ik telefoon krijg van mijn afspraak voor die middag. Een paar maanden geleden kreeg ik een mail in mijne box met de vraag of ik ook weer terug alleen was. Ik kende de afzender niet en een beetje voorzichtig ging ik een kijkje nemen op zijn profiel, alweer een mailtje ik heb mijne motor verruild voor ne fiets...en toen pingde het antwoord daar in mijne kop! Goh nee da's d'r eentje van de motorgroep waar ik vroeger bij was! Da's lang geleden! Ik wist gelijk zijn naam weer en mijmerde terug naar de vele mooie momenten die we samen beleefden in de motorgroep. Via mail en later telefoon waarbij we genoeg te vertellen hadden om een uur te vullen spraken we af om elkaar vandaag weer terug te zien en wat bij te praten.
Zijn stem aan de telefoon vraagt me om s'middags al af te spreken, hij heeft nog een puppy thuis en dat kwam het beste uit ivm het beestje.
Om 12 uur stipt rijd ik de parking op waar we elkaar zouden ontmoeten, het is minstens 10 jaar geleden dat we elkaar nog zagen maar ik herken hem van ver als ik met de auto aankom.We begroeten elkaar, de tien jaar vallen gelijk weg en vrijwel meteen zitten we op dezelfde vriendschappelijke lijn van vroeger. Terwijl we herinneringen ophalen wandelen we doorheen de bossen, via de herinneringen schakelen we over naar dingen die ons bezig houden en komen zonder één minuut stilte aan het einde van onze wandeling.
We vinden een plaatske op een terras waar we een spotgoedkope spaghetti eten die ook nog eens erg lekker is! Ik zit daar erg op mijn gemak, luister, praat en geniet en na nog enkele drankjes gaan we elk terug onze eigen weg. De volgende afspraak ligt al vast in een vriendschap die vernieuwd is en waarvan we beide weten dat ze net zo waardevol zal zijn als in de tijd van de motorgroep.
Op weg terug naar huis denk ik terug aan vroeger aan de vele bochten die we samen maakten , ik kan mijne motor bijna voelen en in gedachten herbeleef ik het gevoel van macht en kracht als ik mijne motor rechttrok wanneer ik de bocht uitkwam, samen één met mijn Scharlotje, de naam die ik mijn motor gaf. Soms mis ik Scharlotje, ze loodste me door veel moeilijke momenten en gaf me een gevoel van vrijheid als ze over de baan scheerde, ik mis ze maar weet dat ik mijne tijd met haar gehad heb en dat het nu tijd is voor andere dingen.
Thuisgekomen belt mijne Engelse vriend en Scharlotje verdwijnt in het gesprek naar de achtergrond
, even later zet ik me aan de pc met een rustig en aangenaam gevoel om wat de dag me bracht ...
Mijn dagelijkse ritueel van ontbijt en Engelse les word onderbroken als ik telefoon krijg van mijn afspraak voor die middag. Een paar maanden geleden kreeg ik een mail in mijne box met de vraag of ik ook weer terug alleen was. Ik kende de afzender niet en een beetje voorzichtig ging ik een kijkje nemen op zijn profiel, alweer een mailtje ik heb mijne motor verruild voor ne fiets...en toen pingde het antwoord daar in mijne kop! Goh nee da's d'r eentje van de motorgroep waar ik vroeger bij was! Da's lang geleden! Ik wist gelijk zijn naam weer en mijmerde terug naar de vele mooie momenten die we samen beleefden in de motorgroep. Via mail en later telefoon waarbij we genoeg te vertellen hadden om een uur te vullen spraken we af om elkaar vandaag weer terug te zien en wat bij te praten.
Zijn stem aan de telefoon vraagt me om s'middags al af te spreken, hij heeft nog een puppy thuis en dat kwam het beste uit ivm het beestje.
Om 12 uur stipt rijd ik de parking op waar we elkaar zouden ontmoeten, het is minstens 10 jaar geleden dat we elkaar nog zagen maar ik herken hem van ver als ik met de auto aankom.We begroeten elkaar, de tien jaar vallen gelijk weg en vrijwel meteen zitten we op dezelfde vriendschappelijke lijn van vroeger. Terwijl we herinneringen ophalen wandelen we doorheen de bossen, via de herinneringen schakelen we over naar dingen die ons bezig houden en komen zonder één minuut stilte aan het einde van onze wandeling.
We vinden een plaatske op een terras waar we een spotgoedkope spaghetti eten die ook nog eens erg lekker is! Ik zit daar erg op mijn gemak, luister, praat en geniet en na nog enkele drankjes gaan we elk terug onze eigen weg. De volgende afspraak ligt al vast in een vriendschap die vernieuwd is en waarvan we beide weten dat ze net zo waardevol zal zijn als in de tijd van de motorgroep.
Op weg terug naar huis denk ik terug aan vroeger aan de vele bochten die we samen maakten , ik kan mijne motor bijna voelen en in gedachten herbeleef ik het gevoel van macht en kracht als ik mijne motor rechttrok wanneer ik de bocht uitkwam, samen één met mijn Scharlotje, de naam die ik mijn motor gaf. Soms mis ik Scharlotje, ze loodste me door veel moeilijke momenten en gaf me een gevoel van vrijheid als ze over de baan scheerde, ik mis ze maar weet dat ik mijne tijd met haar gehad heb en dat het nu tijd is voor andere dingen.
Thuisgekomen belt mijne Engelse vriend en Scharlotje verdwijnt in het gesprek naar de achtergrond
, even later zet ik me aan de pc met een rustig en aangenaam gevoel om wat de dag me bracht ...
Reacties