Vrijdag de dertiende....
Vrijdag de dertiende ! Voor mij zeker gene ongeluksdag, mijne vakantie begint en ik ga naar Spanje !
Ik ontmoet op de vlieghaven een vriendin die een leuk huisje kocht in Spanje en een vriend die ik ondertussen ook al jaren ken . We zullen samen 8 dagen optrekken met elkaar , veel wandelen , lekker eten en ook de wijn zullen we waarderen .
We hebben geluk , hoewel we apart reserveerden zitten we toch alle drie naast elkaar in het vliegtuig , de sfeer zit er in , we voelen ons goed bij elkaar en we zijn er klaar voor !
In Malaga huren we een auto en die zullen we de rest van de vakantie gebruiken , Vorig jaar ging ik ook met de vriendin van het huisje en een andere vriendin op vakantie in Spanje en toen we aankwamen en daar ergens in een stadje iets gingen eten was er een ober die nogal veel werk van mij maakte , we vonden dat leuk , ikke zeker ! En toen we dit jaar het bewuste restaurantje passeerde was diezelfde ober weer helemaal omvergeblazen toen hij me zag . Deze keer zijn we er niet gaan eten maar het was wel leuk om te zien .
We spoelen na het eten onze voeten nog even in de zee , rijden langs een winkel een voorraad eten halen en dan naar het huisje. Niet lang daarna duiken we alle drie ons bed in , we zijn moe van het reizen en liggen binnen de kortste keren in dromenland.
De dag daarna houden we het rustig , doen een stadje aan ,kuieren wat rond en later amuseren we ons op het strand , we zijn alle drie aan rust toe en genieten van het zen-zijn .
Op zondag staat er een wandeling in een kloof op het programma .Als we afgedaald zijn waden we door het water in de kloof, kruipen over rotsen en genieten van prachtige natuur . Deze wandeling zal ik nooit meer vergeten , zo mooi ...zo prachtig...
Maandag alweer een rustig dagje , op een klein maar gezellig strandje en later op de dag eten we op een terras met een fantastisch uitzicht en genieten van de mooie zonsondergang .
Op dinsdag begint het echte avontuur , vandaag rijden we naar een natuurpark waar we de auto parkeren .Vandaar zullen we verder wandelen naar een hut waar we gaan overnachten , in de wandeling hebben we 300 m geklommen . We zitten nu op 2400 m en in de hut acclimatiseren we zodat we niet te veel last hebben van de hoogte . S'nachts word ik verschillende keren wakker met een vage hoofdpijn en dorst en ik merk dat de vriendin opstaat en lange tijd wegblijft . S'morgens verteld ze me dat ze last had van de hoogte en een hele tijd veel water gedronken heeft om terug te acclimatiseren . Ik blijf dorst houden en drink veel water bij het ontbijt om de uitdroging van de hoogteziekte tegen te gaan . De vriend schijnt weinig last te hebben , eet samen met ons ontbijt en daarna gaan we op weg om de 1000 m hoogte naar de top te stappen .
Het is half negen ,we hebben een klein hartje weten helemaal niet of we de top zullen bereiken en spreken af dat het niet erg is om op te geven en de anderen te laten gaan in hun eigen succes als het zover is . Doch dat we elkaar zullen moed inspreken en motiveren indien nodig . Rustig stappen we door zonder ons te forceren , we weten maar al te goed dat het belangrijk is om je krachten te sparen voor het einde . Ik ben niet zo goed in stijgen en blijf wat achter en geduldig wachten de twee vrienden me telkens weer op . Als ik wat ijl word in mijn hoofd adviseren ze me om meer te drinken want dat het door de hoogte komt , de rest van de wandeling zullen ze me geregeld vragen om te drinken wetende dat het goed voor me is , als ik nog later zwarte vlekjes zie weet de vriendin dat ik een zouttekort heb en laat ze me de nootjes eten die in ons lunchpakket zaten .Nog later adviseert de vriend me om zigzag te stijgen omdat het minder stijl is op die manier . Het ontroerd me , de bezorgdheid en de vriendschap van die twee is erg lief... later als ik aan iemand denk word ik week en merk ik dat ik niet ver van huilen af ben . Het verbaast me en terwijl ik dapper doorstap bedenk ik me dat mijn sentimenteel zijn wel aan de hoogte zal liggen , ik voel me op slag veel beter en zigzag verder naar boven .
Op een bepaald punt , een soort van kruispunt zeg maar besluit de vriend de korte weg te nemen die redelijk stijl is . De vriendin en ik kiezen voor de minder stijle weg , we spreken een punt af waar we weer samen komen en daar zullen stoppen om te lunchen en zo gaan we elk onze eigen weg . Als ik met de vriendin praat merk ik dat ook zij meer sentimenteler is , nu weten we zeker dat het aan de hoogte ligt! Samen zetten we ons erover en genieten van de natuur en de berggeiten die erg dicht naderen omdat de mens op die plek geen vijand van ze is .We geven ze niets te eten wetende dat ze hun voedsel in de natuur zullen vinden .We manen elkaar aan om weer door te stappen want als de vriend op deze hoogte te lang moet wachten op ons gaat de kou hem misschien parten spelen en dat willen we niet!
De vriendin is een eindje voor me en als ik haar hoor praten denk ik weet ze nu niet dat ik achter ben maar dan hoor ik de bekende stem van de vriend die antwoord en blij stel ik vast dat we op ons ontmoetingspunt zijn. We lunchen en terwijl genieten we van het uitzicht waar we geen genoeg van krijgen.
Nog 200 m te stijgen als we weer terug op weg gaan , het lijkt niet veel maar we weten dat dit het moeilijkste stuk is , we weten ook dat we nu zullen doorgaan tot de top hoe moeilijk het ook word opgeven staat niet meer in onze woordenboek...onder het motto niemand zei ons dat het makkelijk zou zijn klimmen we gestaag verder .Soms steken we anderen voorbij , soms worden we zelf voorbij gestoken maar één ding hebben we allemaal gemeen , het is voor iedereen zwaar ...we gaan door ...nog 100 m te gaan ...nog 50 m... we lopen schuin tegen de wand op om in evenwicht te blijven en zetten stap voor stap onze weg voort en dan ...de top !!!! we zijn er !!! we hebben het gehaald !!! yes we can !!! de euforie doet op slag alle vermoeidheid verdwijnen en de adrenaline begint te stromen . Even later als de vriend een gebakje uit zijn rugzak haalt en samen met de vriendin een verjaardagslied voor me zingt stromen ook even mijn tranen , ik word 59 en dit is de mooiste verjaardag ooit .
Om half drie bereikten we de top , we eten een hapje op de top en komen overeen dat we dat goe gedaan hebben . Dan begint de terugtocht , we zullen 1300m dalen om terug bij de auto te komen . Voor mij is dalen een makkie en hoe lager we komen hoe beter ik me voel , ik geniet , we zien vooral berggeiten en op de top ook nog twee arenden die de vriendin zonder het zelf te weten op de foto vastlegde .Als we lager komen zien we ook nog wilde paarden en koeien die zonder omheining aan het grazen zijn . We passeren een kudde schapen die worden gehoed door een hond die zijn taak heel ernstig neemt en ons toeblaft dat we niet tekort bij de schapen moesten komen . De natuur is prachtig!
Om half zeven bereiken we de auto en rijden we naar een hotelletje in de buurt om te overnachtten .
De rest van de vakantie zijn we eerder lui en bekomen we van onze tocht die toch wel in ons kleren kwam te zitten.
De vriend is verbrand op zijne neus , de vriendin onder hare neus en ikzelf ben verbrand op mijn lippen en zal daar nog enkele dagen last van hebben maar dit alles weegt niet op tegen het gevoel van overwinning wanneer ik op de top stond , een verhaal dat ik later zeker en vast in geuren en kleuren aan mijn kleinkinderen zal vertellen!
Op zaterdag stappen we terug op het vliegtuig richting België , we zitten verdeeld nu maar zijn innerlijk in harmonie met elkaar wetende van elkaar dat dit een vakantie was om nooit te vergeten !
Met dank aan de vriendin en de vriend .
Ik ontmoet op de vlieghaven een vriendin die een leuk huisje kocht in Spanje en een vriend die ik ondertussen ook al jaren ken . We zullen samen 8 dagen optrekken met elkaar , veel wandelen , lekker eten en ook de wijn zullen we waarderen .
We hebben geluk , hoewel we apart reserveerden zitten we toch alle drie naast elkaar in het vliegtuig , de sfeer zit er in , we voelen ons goed bij elkaar en we zijn er klaar voor !
In Malaga huren we een auto en die zullen we de rest van de vakantie gebruiken , Vorig jaar ging ik ook met de vriendin van het huisje en een andere vriendin op vakantie in Spanje en toen we aankwamen en daar ergens in een stadje iets gingen eten was er een ober die nogal veel werk van mij maakte , we vonden dat leuk , ikke zeker ! En toen we dit jaar het bewuste restaurantje passeerde was diezelfde ober weer helemaal omvergeblazen toen hij me zag . Deze keer zijn we er niet gaan eten maar het was wel leuk om te zien .
We spoelen na het eten onze voeten nog even in de zee , rijden langs een winkel een voorraad eten halen en dan naar het huisje. Niet lang daarna duiken we alle drie ons bed in , we zijn moe van het reizen en liggen binnen de kortste keren in dromenland.
De dag daarna houden we het rustig , doen een stadje aan ,kuieren wat rond en later amuseren we ons op het strand , we zijn alle drie aan rust toe en genieten van het zen-zijn .
Op zondag staat er een wandeling in een kloof op het programma .Als we afgedaald zijn waden we door het water in de kloof, kruipen over rotsen en genieten van prachtige natuur . Deze wandeling zal ik nooit meer vergeten , zo mooi ...zo prachtig...
Maandag alweer een rustig dagje , op een klein maar gezellig strandje en later op de dag eten we op een terras met een fantastisch uitzicht en genieten van de mooie zonsondergang .
Op dinsdag begint het echte avontuur , vandaag rijden we naar een natuurpark waar we de auto parkeren .Vandaar zullen we verder wandelen naar een hut waar we gaan overnachten , in de wandeling hebben we 300 m geklommen . We zitten nu op 2400 m en in de hut acclimatiseren we zodat we niet te veel last hebben van de hoogte . S'nachts word ik verschillende keren wakker met een vage hoofdpijn en dorst en ik merk dat de vriendin opstaat en lange tijd wegblijft . S'morgens verteld ze me dat ze last had van de hoogte en een hele tijd veel water gedronken heeft om terug te acclimatiseren . Ik blijf dorst houden en drink veel water bij het ontbijt om de uitdroging van de hoogteziekte tegen te gaan . De vriend schijnt weinig last te hebben , eet samen met ons ontbijt en daarna gaan we op weg om de 1000 m hoogte naar de top te stappen .
Het is half negen ,we hebben een klein hartje weten helemaal niet of we de top zullen bereiken en spreken af dat het niet erg is om op te geven en de anderen te laten gaan in hun eigen succes als het zover is . Doch dat we elkaar zullen moed inspreken en motiveren indien nodig . Rustig stappen we door zonder ons te forceren , we weten maar al te goed dat het belangrijk is om je krachten te sparen voor het einde . Ik ben niet zo goed in stijgen en blijf wat achter en geduldig wachten de twee vrienden me telkens weer op . Als ik wat ijl word in mijn hoofd adviseren ze me om meer te drinken want dat het door de hoogte komt , de rest van de wandeling zullen ze me geregeld vragen om te drinken wetende dat het goed voor me is , als ik nog later zwarte vlekjes zie weet de vriendin dat ik een zouttekort heb en laat ze me de nootjes eten die in ons lunchpakket zaten .Nog later adviseert de vriend me om zigzag te stijgen omdat het minder stijl is op die manier . Het ontroerd me , de bezorgdheid en de vriendschap van die twee is erg lief... later als ik aan iemand denk word ik week en merk ik dat ik niet ver van huilen af ben . Het verbaast me en terwijl ik dapper doorstap bedenk ik me dat mijn sentimenteel zijn wel aan de hoogte zal liggen , ik voel me op slag veel beter en zigzag verder naar boven .
Op een bepaald punt , een soort van kruispunt zeg maar besluit de vriend de korte weg te nemen die redelijk stijl is . De vriendin en ik kiezen voor de minder stijle weg , we spreken een punt af waar we weer samen komen en daar zullen stoppen om te lunchen en zo gaan we elk onze eigen weg . Als ik met de vriendin praat merk ik dat ook zij meer sentimenteler is , nu weten we zeker dat het aan de hoogte ligt! Samen zetten we ons erover en genieten van de natuur en de berggeiten die erg dicht naderen omdat de mens op die plek geen vijand van ze is .We geven ze niets te eten wetende dat ze hun voedsel in de natuur zullen vinden .We manen elkaar aan om weer door te stappen want als de vriend op deze hoogte te lang moet wachten op ons gaat de kou hem misschien parten spelen en dat willen we niet!
De vriendin is een eindje voor me en als ik haar hoor praten denk ik weet ze nu niet dat ik achter ben maar dan hoor ik de bekende stem van de vriend die antwoord en blij stel ik vast dat we op ons ontmoetingspunt zijn. We lunchen en terwijl genieten we van het uitzicht waar we geen genoeg van krijgen.
Nog 200 m te stijgen als we weer terug op weg gaan , het lijkt niet veel maar we weten dat dit het moeilijkste stuk is , we weten ook dat we nu zullen doorgaan tot de top hoe moeilijk het ook word opgeven staat niet meer in onze woordenboek...onder het motto niemand zei ons dat het makkelijk zou zijn klimmen we gestaag verder .Soms steken we anderen voorbij , soms worden we zelf voorbij gestoken maar één ding hebben we allemaal gemeen , het is voor iedereen zwaar ...we gaan door ...nog 100 m te gaan ...nog 50 m... we lopen schuin tegen de wand op om in evenwicht te blijven en zetten stap voor stap onze weg voort en dan ...de top !!!! we zijn er !!! we hebben het gehaald !!! yes we can !!! de euforie doet op slag alle vermoeidheid verdwijnen en de adrenaline begint te stromen . Even later als de vriend een gebakje uit zijn rugzak haalt en samen met de vriendin een verjaardagslied voor me zingt stromen ook even mijn tranen , ik word 59 en dit is de mooiste verjaardag ooit .
Om half drie bereikten we de top , we eten een hapje op de top en komen overeen dat we dat goe gedaan hebben . Dan begint de terugtocht , we zullen 1300m dalen om terug bij de auto te komen . Voor mij is dalen een makkie en hoe lager we komen hoe beter ik me voel , ik geniet , we zien vooral berggeiten en op de top ook nog twee arenden die de vriendin zonder het zelf te weten op de foto vastlegde .Als we lager komen zien we ook nog wilde paarden en koeien die zonder omheining aan het grazen zijn . We passeren een kudde schapen die worden gehoed door een hond die zijn taak heel ernstig neemt en ons toeblaft dat we niet tekort bij de schapen moesten komen . De natuur is prachtig!
Om half zeven bereiken we de auto en rijden we naar een hotelletje in de buurt om te overnachtten .
De rest van de vakantie zijn we eerder lui en bekomen we van onze tocht die toch wel in ons kleren kwam te zitten.
De vriend is verbrand op zijne neus , de vriendin onder hare neus en ikzelf ben verbrand op mijn lippen en zal daar nog enkele dagen last van hebben maar dit alles weegt niet op tegen het gevoel van overwinning wanneer ik op de top stond , een verhaal dat ik later zeker en vast in geuren en kleuren aan mijn kleinkinderen zal vertellen!
Op zaterdag stappen we terug op het vliegtuig richting België , we zitten verdeeld nu maar zijn innerlijk in harmonie met elkaar wetende van elkaar dat dit een vakantie was om nooit te vergeten !
Met dank aan de vriendin en de vriend .
Reacties
Heel mooi allemaal beschreven, ik wist niet dat je goed blogs kon schrijven.
Ik had dat zeker niet beter gedaan!
Toch bedankt voor het goede gezelschap bij deze superleuke vakantie.
Mag ik Marianne bedanken voor het initiatief en het ter beschikking zetten van haar huisje.
x