Week 2 ...
Vandaag begint week 2 van de lock down, ik merk op fb dat mensen meer geïrriteerd zijn en zelfs agressief reageren op elkaar als mensen niet doen wat zij verwachtten dat mensen moeten doen, het maakt me droevig...
Zelf heb ik besloten om buiten te komen , thuiszitten is echt mijn ding niet ...en ik weet dat ge beter thuis kunt blijven maar ik heb gisteren toch mijn fietske genomen en 45 km gefietst . Onderweg kwam ik veel fietsers , voetgangers en auto's tegen en het leek bijna een normale dag ondanks de crisis die we nu doormaken...
Ik heb genoten van mijn tochtje , mijne fiets stond al een paar maanden op stal met te weinig lucht in de banden , ik kreeg ze met geen mogelijkheid opgepompt maar mijne goeie dikke pilotenvriend heeft corona getrotseerd om mijn banden op te pompen . Ikzelf stond een beetje dom te kijken hoe hij tewerk ging want bij hem ging alles vanzelf...
Toen ik mijn been over het zadel sloeg voelde ik al gelijk dat het lang geleden was, het leek wel of de vermoeidheid dadelijk toesloeg en mijn spieren direct verzuurde. Alle ongemakken negerend trapte ik rustig door en na vijf minuten verdween de verzuring en de vermoeidheid. Een dik uurtje later had ik mijn fietsdoel bereikt , zette me een half uurtje in de zon genietend van de buitenlucht. De rit terug naar huis was moeilijker om een lang verhaal kort te maken , ik was blij dat ik thuis was maar toch voldaan dat ik actief geweest was .
Vandaag wil ik mijn appartement poetsen , het is niet vuil maar ik wil het graag proper houden en terwijl mijn poetsdoekske zich verbaasd afvraagt welk stof het moet verwijderen ga ik driftig langs de plinten en de meubels . De fotokaders van mijn kleinkinderen krijgen mijn volledige aandacht, liefdevol blink ik hun snoetjes op, goh wat mis ik mijn zes kleinkinderen...nu nog meer dan anders en ik ben mijn zonen en de moeders van hun kinderen intens dankbaar dat ik mijn kleinkinderen nog mag zien … daarbij respecteer ik uiteraard hun regels wetende dat wanneer deze hele historie voorbij is ik weer volop kan knuffelen .
Tijdens het poetsen word ik afgeleid door fb en zowaar ik heb zelfs dolle pret als er een paar comments over en weer gaan tussen mij en één van mijn vrienden . Het doet me goed om eens eventjes niet aan de virus te denken en het uit te schateren als ik een oude foto van één van mijn vrienden zie . Tegen mijn goesting ga ik verder aan mijne poets mezelf vertellend dat wanneer ik gedaan heb ik blij zal zijn dat ik het gedaan heb. Ik negeer de verdere pings ten teken van een berichtje en poets nog even door .
Twee uur later zet ik voldaan de stoelen terug op de grond en nestel mij in mijn zeteltje blij dat ik doorgezet heb .Ik voel me ook innerlijk wat meer opgeruimd nu en blij zie ik dat één van de pings van mijne zoon kwam . Tevreden om de aandacht die ik krijg vertel ik hem mijn ding:-)
Tijdens het poetsen viel het me op dat ik nog steeds fietsersbenen heb , ik ben niks stijf , morgen fiets ik zoals vanouds naar Antwerpen , haal samen met mijne pilotenvriend een broodje uit op de groenplaats dat we dan samen opeten op een bankske , daarna fiets ik weer terug naar huis, ik kijk er naar uit...
Zelf heb ik besloten om buiten te komen , thuiszitten is echt mijn ding niet ...en ik weet dat ge beter thuis kunt blijven maar ik heb gisteren toch mijn fietske genomen en 45 km gefietst . Onderweg kwam ik veel fietsers , voetgangers en auto's tegen en het leek bijna een normale dag ondanks de crisis die we nu doormaken...
Ik heb genoten van mijn tochtje , mijne fiets stond al een paar maanden op stal met te weinig lucht in de banden , ik kreeg ze met geen mogelijkheid opgepompt maar mijne goeie dikke pilotenvriend heeft corona getrotseerd om mijn banden op te pompen . Ikzelf stond een beetje dom te kijken hoe hij tewerk ging want bij hem ging alles vanzelf...
Toen ik mijn been over het zadel sloeg voelde ik al gelijk dat het lang geleden was, het leek wel of de vermoeidheid dadelijk toesloeg en mijn spieren direct verzuurde. Alle ongemakken negerend trapte ik rustig door en na vijf minuten verdween de verzuring en de vermoeidheid. Een dik uurtje later had ik mijn fietsdoel bereikt , zette me een half uurtje in de zon genietend van de buitenlucht. De rit terug naar huis was moeilijker om een lang verhaal kort te maken , ik was blij dat ik thuis was maar toch voldaan dat ik actief geweest was .
Vandaag wil ik mijn appartement poetsen , het is niet vuil maar ik wil het graag proper houden en terwijl mijn poetsdoekske zich verbaasd afvraagt welk stof het moet verwijderen ga ik driftig langs de plinten en de meubels . De fotokaders van mijn kleinkinderen krijgen mijn volledige aandacht, liefdevol blink ik hun snoetjes op, goh wat mis ik mijn zes kleinkinderen...nu nog meer dan anders en ik ben mijn zonen en de moeders van hun kinderen intens dankbaar dat ik mijn kleinkinderen nog mag zien … daarbij respecteer ik uiteraard hun regels wetende dat wanneer deze hele historie voorbij is ik weer volop kan knuffelen .
Tijdens het poetsen word ik afgeleid door fb en zowaar ik heb zelfs dolle pret als er een paar comments over en weer gaan tussen mij en één van mijn vrienden . Het doet me goed om eens eventjes niet aan de virus te denken en het uit te schateren als ik een oude foto van één van mijn vrienden zie . Tegen mijn goesting ga ik verder aan mijne poets mezelf vertellend dat wanneer ik gedaan heb ik blij zal zijn dat ik het gedaan heb. Ik negeer de verdere pings ten teken van een berichtje en poets nog even door .
Twee uur later zet ik voldaan de stoelen terug op de grond en nestel mij in mijn zeteltje blij dat ik doorgezet heb .Ik voel me ook innerlijk wat meer opgeruimd nu en blij zie ik dat één van de pings van mijne zoon kwam . Tevreden om de aandacht die ik krijg vertel ik hem mijn ding:-)
Tijdens het poetsen viel het me op dat ik nog steeds fietsersbenen heb , ik ben niks stijf , morgen fiets ik zoals vanouds naar Antwerpen , haal samen met mijne pilotenvriend een broodje uit op de groenplaats dat we dan samen opeten op een bankske , daarna fiets ik weer terug naar huis, ik kijk er naar uit...
Reacties